Kağan Uzuner

Category : no 1
beklenen olmuyor



zamanın çürümeye tabi odalarında
yerçekimini bile yordum durarak
gücümü gözlerimin kaslarından alıyordum
gücüm tek taraflıydı ve günler ağırıma gidiyordu
beklenen olmuyor; ölmüyor veya hastalanmıyordum
alkolü bırakmak zorunda kalmamıştım henüz
-kendimizi eve değil de bara kapatalım mı? sorusunun tam vaktiydi 
ama rüzgar gözlü bir kadın bunu bana böyle hiç teklif etmedi 
susmayı öğrenecek kadar cevapsızdım o yüzden
arzunun değil temkinin, amacın değil dengenin cesaretiydi sanırım bu 
gizlimiz saklımız vardı da felsefe mi kurtaracak bizi
bize özgürlüğü mü kanıtlayacaktı?

kendimin sınırlarına dayanmıştım
aştıkça sınırlarımı; tedavülden kalktım
ulaştıkça başka yerlere; kendime bulaştım
ham hakimiyet; “oğlum yapma!
beynini ortaya koyma diyordu, zarlar hileli”
dün düştüğüm ikilemden bugün rahatlıkla çıkabiliyorsam 
biraz tozuz; silkeleseler çıkarız nihayetinde
biraz örüntü; görünebildiğimiz kadar
biraz saç; azaldıkça çoğalan açlığımız
biraz linç; bi-linç oysa yaşam sadece
biraz iz; kriz bizim olağan halimiz
biraz da kayıp; yok bunda müziğin ve sokağın bir ayıbı



@